Een suikervrij gezin, utopie of niet?

Suikervrij gezin, utiopie of niet by Carola van Bemmelen

Sinds kort woon ik samen. Met een hele leuke meneer met in totaal 4 kinderen. Twee daarvan wonen deels bij ons en deels bij hun moeder. De andere twee zijn al volwassen. En daar sta je dan als lifestylecoach-die-ook-nog-boegbeeld-is-voor-een-suikervrije-leefstijl….

In een totaal nieuwe situatie, in een ander land met andere eetgewoonten en met ineens een gezin om voor te zorgen. En geloof me: suikervrij, daar hadden ze echt nog noooooooit van gehoord….

Eten opnieuw ontdekken met elkaar

Je kunt gerust zeggen dat ik een lichtelijke aanval van paniek had in het begin. Want: hoe pak je dat nu aan? De voedingsgewoonten van een heel gezin ‘hervormen’ waarbij ik ook nog te maken had met de Duitse cultuur (de kinderen hebben een Duitse moeder).

Ik bedoel, voor mezelf alleen was het vrij eenvoudig: ik haalde gewoon geen suiker en andere verleiders in huis en mijn vrienden waren ook van mijn ‘vreemde’ gezonde eetgewoonten op de hoogte. Sterker nog: ze deden in de meeste gevallen zelf net zo ‘extreem’ mee. Maar dit is toch echt een ander verhaal.

De ‘boze-stiefmoeder-op-de-suikervrije-gezondheidsbezem’

Zeker in het begin wilde ik natuurlijk niet de ‘boze-stiefmoeder-op-de-suikervrije-gezondheidsbezem’ zijn. Er waren al zoveel veranderingen… Dus ik paste me aan. Ook al zei mijn man dat dit helemaal niet nodig was en steunde hij me in alles, ik was bang dat de stap van hun vertrouwde eetgewoonten naar ‘mijn’ gezonde voeding te groot was en daarom besloot ik een (voor mijn doen behoorlijke) stap terug te doen. Met de hoop dat ik ze daarna stapje voor stapje mee zou kunnen nemen in mijn richting.

Spaghetti, patat, pizza en zilvervliesrijst

Er kwam weer spaghetti op tafel en zilvervliesrijst. Boterhammen en broodjes waren niet langer in de ban, net als gebakken aardappeltjes, frietjes en natuurlijk vééééééél mayonaise. Uiteraard deed ik in mijn ijver om vooral een goede ‘bonusmama’ te zijn driftig mee. Het grote voordeel van deze hele actie was wel dat er zonder mekkeren gegeten werd. Ik genoot ervan om te zien dat de kinderen mijn ‘gezondere-varianten-van-het-ongezonde-eten’ met smaak verorberden. Af en toe probeerde ik een ‘Sugarchallengeproof’ gerecht uit en als dit lukte dan schreef ik dat op mijn ‘kind-vriendelijke-receptenlijst’.

Schipperen met voeding en wensenlijstjes

Wat ik niet in de gaten had, was dat ik zelf intussen een heel ‘ding’ had gemaakt van eten en voeding. Ik stond ermee op en ik ging ermee naar bed. Zeker op de dagen dat ze bij ons waren bevond ik me de hele dag in een lichte staat van paniek als het ging om wat ik in vredesnaam moest koken zodat het én voldeed aan de eisen van de kinderen én niet al teveel effect had op mijn gewicht en energie en het liefst ook nog een beetje gezond was. Zoals je begrijpt ging dit alles niet al te goed samen en was ik constant behoorlijk aan het schipperen.

Met als resultaat dat de kinderen constant vroegen wat we gingen eten en direct maar even een wensenlijstje neerlegden met waar ze allemaal geen zin in hadden en wat ze graag wel wilden eten. Onzeker als ik was en in mijn enorme ijver om het vooral maar heel goed te doen, merkte ik dat ik me in steeds meer bochten begon te wringen om het iedereen naar de zin te maken.

Iedereen, behalve één persoon: mezelf!

Want ook al waren al die pasta, rijst, patat en broodjes geen straf, mijn lichaam was er niet zo blij mee (en ik diep van binnen ook niet): ik begon in gewicht aan te komen en voelde me steeds vermoeider. Het werd me dan ook pijnlijk duidelijk dat dit niet de juiste weg is in de richting van een suikervrij gezin. Maar hoe dan wel?

Het antwoord diende zich al vrij snel aan: op een dag kwam de ‘grote broer’ van de twee jongsten een weekend logeren. Ook hij was goed bezig op gezondheidsgebied en, in tegenstelling tot mij, trok hij zich werkelijk niets aan van de eetgewoonten van de jongste twee. Hij ging gewoon onverstoorbaar zijn eigen gang.

Van Duitse broodjes naar havermout met fruit

Waar wij aan het zondagse ontbijt zaten met Duitse broodjes, croissantjes en een enórme pot Nutella, nam hij onverstoorbaar zijn dagelijkse shake met havermout en vers fruit. Terwijl hij deze heel rustig zat op te drinken had hij alle interesse van zijn jongere broertje en zusje. ‘Wat drink jij?’ en ‘Is dat lekker?’. Ik zat met mijn mond wagenwijd open te kijken naar wat hier gebeurde (en baalde tegelijk natuurlijk als een stekker dat het hém wel lukte en mij niet). ‘Ik wil dat ook’ zei op een gegeven moment één van de jongsten en hij ging direct aan de slag in de keuken…

Van aardig gevonden naar handelen uit liefde

Voor mij was dit een keerpunt waarop ik besefte dat het er als ouder niet om gaat dat je aardig gevonden wordt of dat je ‘lief’ bent. Uiteraard is dat wel heel fijn en mooi meegenomen, maar het gaat erom dat je vanuit een liefdevolle manier richting geeft door daadwerkelijk jouw visie voor te leven. En soms betekent dit dat je dan (in eerste instantie) niet aardig gevonden wordt, of dat je vreemd gevonden wordt en dat je stuit op weerstand. Maar dit is wel de enige weg om het respect te krijgen dat je verdient. Ik kan je vertellen dat dit voor mij een echte eye-opener was. Vanaf dat moment heb ik me voorgenomen om het anders aan te pakken.

Ik kook nu weer wat goed is voor mij, waar mijn lichaam blij van wordt en het grappige is dat de kinderen de meeste dingen gewoon met smaak opeten. Er is geen ‘gezeur’ meer over eten en ook zijn er geen ‘wensenlijstjes’ meer. Eten is geen ‘ding’ meer, maar gewoon iets dat we doen. Af en toe is er nog een suikerrijk toetje of friet of een Duits broodje, maar dat beperken we steeds meer. In het weekend hebben we één dag uitgeroepen tot ‘snoepdag’ en op deze dag doen we wat extra. Verder halen we wekelijks een paar ‘verboden’ dingen in huis en als die op zijn, dan zijn ze op.

Het grappige is dat ik mezelf erop betrap dat ik degene ben die het fijn vindt om de kinderen af en toe een snoepje, chips of iets anders lekkers te geven. Gewoon, omdat het me een goed gevoel geeft, maar eigenlijk vinden de kinderen het helemaal niet belangrijk. Een knuffel of aandacht en samen dingen doen is de beste beloning die er is. Eigenlijk is het allemaal zo simpel.

Sugarchallenge - 3 Suikervrije dagmenu´s gratis voor jou! - by Carola van Bemmelen

, , , , ,

Reageer op dit artikel

avatar
  Subscribe  
Abonneren op