Waarom goede voornemens vaak mislukken

zijn natuurlijke suikers wel of niet gezond by Carola van Bemmelen

Waarom goede voornemens zo vaak mislukken

Stoppen met roken, gezonder leven, eindelijk al die kilo’s eraf, een nieuwe baan, meer tijd voor…..

Een nieuw jaar inspireert veel mensen om eindelijk eens dat te gaan doen wat ze al een hele tijd willen doen. Toch blijkt vaak dat eind januari meer dan de helft van alle goede voornemens al een vroege dood is gestorven. De andere helft volgt vaak in februari.

Wat is dat toch, dat we ons steeds maar weer van alles voornemen en ons er vervolgens maar niet aan lijken te kunnen houden? Hoe komt dat?

Als je het mij vraagt, werken goede voornemens alleen als je ze maakt vanuit totale acceptatie van waar je nu bent.

Op het moment dat je je iets voorneemt vanuit onvrede met de huidige situatie (ik ben te dik, mijn partner heeft moeite met mijn sigaretten, ik heb geen zin meer in mijn werk), geef je aandacht aan de onvrede waar je uit weg wilt. Je wilt op bepaalde punten een beter leven en daarom neem je je voor om verandering aan te brengen in je huidige situatie.

Wat je hierbij waarschijnlijk niet in de gaten hebt, is dat je de onvrede hiermee juist extra voeding geeft. Het zal dus blijven en groter worden. In je ijver weg te komen van waar je bent, creëer je meer van hetzelfde doordat de focus nog steeds is gericht op (wegkomen van) dat wat je niet wilt…

Dingen lossen alleen op door volledige acceptatie….

Je hoopt dat het voornemen, het nieuwe doel dat je hebt bedacht (of eigenlijk het eindresultaat daarvan) je ‘verlost’ van de huidige situatie. Want: ‘als je dat hebt bereikt, dan wordt het leven beter’…… Of misschien verwacht je door het bereiken van jouw doel wel meer aandacht of erkenning. Hierdoor blijf je bezig met de huidige situatie en is er geen ruimte voor nieuwe mogelijkheden. Je kunt echter een probleem niet oplossen zoals het is ontstaan of door ervoor weg te lopen of het te ontkennen.

Je kunt een probleem alleen oplossen (het woord zegt het al..) door volledig dat wat er NU is te accepteren. Door de acceptatie lost de onvrede op en verandert dat wat je eerst zag als ‘probleem’ ineens in iets dat er ‘gewoon’ is. Het vechten maakt dan plaats voor ruimte waarin een verandering mogelijk is. Pas vanuit volledige acceptatie kun je dan vanuit liefde voor jezelf een nieuwe keus maken.

Alles wat ik heb is alles wat ik wil…

Ik heb altijd ‘geleerd’ dat ik alles kan als ik het maar wil. En dat klopt. Ik heb er alleen nooit bij stilgestaan dat dit alleen opgaat op het moment dat ik geen waarde meer hecht aan het eindresultaat.

Iets ‘willen’ om me beter te voelen of om te ‘vluchten’ uit de situatie waarin ik me nu bevind zorgt er juist voor dat ik daar meer van krijg

Óf ik creëer een nieuwe situatie waarin alles nog erger is, óf ik bereik met veel strijd en energie wat ik wil en merk dat het gevoel daar (na een korte euforie) hetzelfde is.

Doelen en verlangens die komen vanuit een ‘willen’, zorgen er vaak voor dat je verder van jezelf verwijderd raakt.

Ik heb de afgelopen jaren aan den lijve ervaren hoe doelen en verlangens kunnen zorgen voor een boel pijn en frustratie. Geloof me, ik ben daarin regelmatig ‘tot het bot gegaan’ om maar niet te hoeven zijn waar ik was. Het werd alleen maar erger….

Het gaat juist om de totale overgave aan het moment, aan dat wat er is en vanuit die overgave te kiezen en stappen te zetten. Niet vanuit willen en niet vanuit verlangens. Als je die als basis neemt wordt al het handelen voorwaardelijk (dan doe je iets om iets anders te bereiken).

Het is wat het is….en het is OK

Op het moment dat je vanuit overgave handelt (door onvoorwaardelijk tevreden te zijn met waar je nu bent en vanuit die ruimte een nieuwe beslissing neemt, keuzes maakt) ben je niet meer afhankelijk van het eindresultaat van wat je doet, immers, het is nu ook goed en alle verbetering is mooi meegenomen. Je ‘gevoel’ van geluk hangt niet meer af van wat je doet of wat je bereikt hebt. Vanuit dat bewustzijn kun je onvoorwaardelijk leven en handelen.

Op het moment dat je denkt dat het eindresultaat van iets jou gelukkig gaat maken of ervoor zorgt dat je je beter voelt dan nu, dan ben je aan het vluchten voor dat wat er NU is.

Je bent dan gehecht aan de uitkomst en hangt jouw geluk op aan iets of iemand buiten jezelf. Dit houdt niemand lang vol, je krijgt dan tijdelijke momenten van gelukzaligheid als je bereikt hebt wat je wilde, maar al snel slaat de onvrede weer toe en moet er een nieuw doel komen.

Weg willen van en toe willen naar….

Ieder doel dat voortkomt uit een ‘weg willen van’ of een ‘toe willen naar’, is voorwaardelijk en is gedoemd te mislukken. Het brengt ons niets anders dan tijdelijk een goed (als het is gelukt) of slecht (als het is mislukt) gevoel. Uiteindelijk brengt het ons niet de rust, het geluk en de liefde die we zo graag willen.

Daarom pleit ik ervoor om dit jaar eens niets te ‘willen’ en te ‘moeten doen’, maar gewoon eens te ‘zijn’, hier en nu. Om eens stil te staan bij hoe je leven er nu uitziet. Om waar te nemen en te waarderen wat je allemaal hebt. Om te kijken naar wat er wél is en wat minder aandacht te besteden aan hoe je vindt dat het zou moeten zijn.

Op die manier creëer je de rust en ruimte waarin dat wat geleefd wil worden door je heen kan komen en je kan bereiken. Kijk naar hoe een boom groeit. En geloof me: ook dan kun je nog steeds heel druk zijn. Maar dan wel met alle dingen die zich aandienen vanuit een oneindige rust en flow waardoor het lijkt alsof je leven zich steeds moeitelozer ontvouwt. Bovendien zijn dan waarschijnlijk ook veel frustraties verleden tijd.

We ‘leren’ dat stilstand achteruitgang is, maar stil staan is juist de sleutel tot vooruitgang.

Als je steeds maar onderweg bent wordt het erg lastig om te groeien en raak je juist ontworteld, verder weg van jezelf… Alles wat je nodig hebt, dat heb je en alles wat je hebt is wat je nodig hebt.

Je hoeft nergens naartoe, je bent er al…

, ,

Reageer op dit artikel

avatar
  Subscribe  
Abonneren op