Onvoorwaardelijke Liefde

onvoorwaardelijke liefde by Carola van Bemmelen

Wat is dat, onvoorwaardelijke liefde. We hebben het er steeds over, maar wat is het nu eigenlijk?

Onvoorwaardelijke liefde is dat waar het universum van overstroomt, de natuur, de dieren, het weer, alles wat er is bestaat uit maar 1 ding en dat is liefde. Dit geldt overigens ook voor al die dingen die we liever niet hebben……

Het hele universum is in liefde en uit liefde voor ons allemaal gecreëerd, om van te genieten, om te kunnen leren en om te kunnen leven.

Een prachtige schepping, een geschenk voor iedereen die op deze prachtige planeet woont.

Alles wat leeft, groeit en bloeit is in essentie liefde….

Hoe kan het dan dat wij deze liefde zo vaak niet als liefde ervaren. Haar schoonheid niet willen zien, niet kunnen zien? Dat we ontevreden zijn met dat wat er is, er zelfs tegen vechten? Dat we vinden dat het leven zo vaak lijden is en pijn. Verdriet en angst. Dat we misschien vinden dat we meer liefde verdienen dan we op dit moment in ons leven hebben?

Dit heeft ermee te maken dat we de neiging hebben om de dingen kleiner te maken dan ze zijn. De liefde te beperken, de grootsheid en perfectie die ons omringt uithollen door alleen maar te kijken naar wat goed is voor ons als persoon. Naar wat wij als persoon willen, vanuit ons beperkte zicht op de werkelijkheid en daarin het grotere geheel vergeten.

Wij willen liefde in een potje stoppen, cultiveren, op de vensterbank zetten en zeggen: kijk eens, dit is mijn liefde. Deze liefde is exclusief voor mij en jullie mogen er wel naar kijken, maar afblijven graag. Ik ben de enige die deze liefde aan mag raken.

Liefde is niet exclusief, liefde is universeel

Zodra we liefde als iets exclusiefs gaan betitelen is het geen liefde meer maar een slap aftreksel van dat wat is. Een enorme blijk van wantrouwen richting de oneindige scheppingskracht van het universum. Daarmee doen we onszelf en het universum tekort.

Liefde is niet te vangen in een vorm, of in voorwaarden…..

Het is er gewoon en het stroomt, oneindig. Tussen mensen, tussen dieren, tussen alles wat leeft op deze aarde en in het universum. Ze raakt ons even aan en dan stroomt ze weer verder.

Zodra liefde niet meer de ruimte heeft om te stromen, zodra we haar vast willen houden, zal liefde veranderen in angst, onzekerheid of een andere vorm van lijden.

Het zal verkleinen en uiteindelijk zal het verdwijnen, opdrogen. Liefde kan en wil alleen maar werken vanuit volledige vrijheid. Ze is eigenzinnig en is op haar best bij totale overgave aan dat wat er is. Daar kan zij stromen en daar kan zij manifesteren.

Liefde laat zich niet vangen of vastzetten omdat wij behoefte hebben aan zekerheid, aan controle of aan macht. Misschien tijdelijk, maar uiteindelijk wil liefde vrij zijn en vanuit die vrijheid haar oneindige grootsheid tonen aan een ieder die haar wil ontvangen.

Liefde is op haar best als ze niet gebonden is aan regels…

Of aan ‘hoe ze eruit zou moeten zien’. Dan alleen kan ze iedere vorm aannemen die zij wil of die nodig is. Dat wij de neiging hebben om haar aan te kleden betekent dat we er niet op vertrouwen dat ze haar eigen kleren zelf aan kan trekken. We betuttelen haar en nemen haar daarmee haar kracht af. De oneindige scheppingskracht van het universum wordt door ons in de kast gezet als een mooi beeld en af en toe stoffen we haar af. Toch jammer.

Hoe zou het zijn als wij de liefde weer de ruimte geven om ons leven te overstromen?

Als we al onze dijken en dammen, muren en hekwerken zouden verwijderen en gewoon weer eindeloos lief zouden hebben? Weer verwondering zouden toestaan. Erop zouden vertrouwen dat alles perfect is zoals het is, gewoon, omdat het bestaat uit onvoorwaardelijke liefde.

En hoe kan liefde nu niet perfect zijn?

Stappenplan voor diabeten

, , ,

Reageer op dit artikel

avatar
  Subscribe  
Abonneren op