Vlooien…

Vlooien by Carola van Bemmelen

Het is weer eens zover, ik heb een vlooienplaag in huis. Na de plaag van vorig jaar had ik me heilig voorgenomen dat dit de enige en laatste keer zou zijn, maar helaas, ook dit jaar zijn ze er weer: vlooien. Hele families, in groten getale. Ze marcheren door de woonkamer, de badkamer, mijn kantoor en ja, zelfs in de slaapkamer heb ik ze gesignaleerd, revolutie dus, in mijn huis, brrrrr……

Mijn twee katten zijn er de hele dag druk mee. Liggen ze even rustig, ineens vliegen ze op, stormen door de kamer en rennen als een bezetene door het huis in een poging om sneller te zijn dan die kleine ettertjes op hun rug. Het is werkelijk de hele dag circus, nooit geweten dat een kat zoveel bewegingen kan maken. Vervelend en irritant zijn ze, die kleine bloedzuigers en ze lijken niet uit te roeien, wat ik ook probeer. Spuitbussen, vlooienbandjes, eindeloos stofzuigen, pipetjes in de nek bij de katten, de vlooien zijn resistent en lachen zich een breuk.

En ik? Ik word er moedeloos van. Terwijl het mijn eigen schuld is dat ze hier ook dit jaar weer neergestreken zijn met hun zomercircus. Had ik de katten in het voorjaar maar moeten behandelen, maar ach, ik dacht dat het dit jaar wel goed zou gaan, zo’n warme zomer is het nou ook weer niet geweest. Bovendien ben ik heel terughoudend met het smeren van gif op mijn beesten. Maar ja, dan krijg je dus dit. Van die kleine zwarte beestjes die omhoog lopen op je benen. En zelfs als ze er niet lopen dan voel ik ze, heb ik de hele dag jeuk.

Getver!

Vlooien, ze zijn een mooie metafoor voor alle gedachten en overtuigingen die de hele dag door me heen flitsen en soms behoorlijk jeuk veroorzaken of ervoor zorgen dat ik een rare bokkesprong maak. Dat ik bijvoorbeeld van rustig zitten of bezig zijn ineens een onweerstaanbare drang voel om NU iets te eten of te doen. Dat ze me vaak aanzetten tot een extra wandeling naar de koelkast of voorraadkast terwijl ik daar eigenlijk helemaal niets te zoeken heb. Dat ze zo’n jeuk veroorzaken dat ze voordat ik het weet ervoor zorgen dat ik weer een stuk chocolade in mijn mond stop, wat ik ook vaak niet eens echt proef. Soms weet ik niet meer of ik het nu wel of niet gegeten heb…. En wat ik ook doe om er vanaf te komen, ze blijven komen en ze blijven jeuken….

De vlooien maken van mijn katten, die normaal de rust zelve zijn, totaal andere wezens die soms klaaglijk miauwend en soms gevaarlijk stuiterend door het huis sjezen. Niet begrijpend wat ze overkomt. Puur handelen en continu bezig zijn om de ongewenste gasten de deur uit te jagen. Hetzelfde doen mijn gedachten en overtuigingen op het moment dat ik me even niet van ze bewust ben, en dat gebeurt nog regelmatig…

Net als met vlooien is het belangrijk om te weten dat ze er zijn en dat ze hardnekkig zijn. Ze slaan toe op onbewaakte ogenblikken. Op het moment dat ik me ervan bewust word wat ik denk en wat ik doe kan ik ze doorbreken. Want ik ben niet mijn gedachten, ik ben de denker van mijn gedachten. Op het moment dat ik me dat realiseer kan ik ze waarnemen en ruimte geven zodat ze kunnen zijn. Kan ik kiezen er iets mee te doen of niet. Natuurlijk kan ik ze bestrijden met alle middelen die ik heb, ik kan ze ook proberen te verdringen, net doen alsof ze er niet zijn, maar juist daardoor gaan ze veel harder jeuken. Beter is het ze te laten lopen en ze rustig op te pakken en naar buiten te brengen als ik ze zie. Net als bij vlooien zijn gedachten en overtuigingen er altijd en overal met maar 1 doel: ze willen voeding, ze willen groeien, ze willen zich vermeerderen! Het begint met 1 moedergedachte die gevoed wordt op het moment dat we ons ermee identificeren (identificatie is alles wat je plakt achter ‘ik ben’…..). Vanuit daar zijn er razendsnel miljoenen eitjes gelegd in de vorm van reacties, gevolgen, gevoelens en andere zaken die zorgen voor een groot netwerk van oorzaak en gevolg, van actie en reactie. Als we niet oppassen neemt dit netwerk ons binnen de kortste keren over en veranderen we van zelfdenkende wezens in marionetten, onbewust bestuurd door onze gedachten en overtuigingen.

De revolutie is gestart.

De enige manier om deze revolutie te doorbreken is door je bewust te worden van je gedachten, van wat je denkt en van hoe hetgeen je denkt ook beïnvloedt hoe je je voelt, handelt en reageert. Op het moment dat je je bewust bent van je gedachten, kun je kiezen of je reageert op wat er in je leeft of dat je datgene creëert wat je werkelijk wenst. Of je bijvoorbeeld inderdaad naar de koelkast loopt of niet…… Wat mijn vlooiencircus betreft is het heel duidelijk: het is meer dan waargenomen en ik ga nu toch echt een situatie creëren waarin ze zo snel mogelijk hun zomertournee voortzetten naar een andere plek. De vakantie is voorbij en dit was echt de laatste keer!

Sugarchallenge by Carola van Bemmelen - Aanmelden op de sweet living lijst

, ,

No comments yet.

Geef een reactie